De lezing

- over de totstandkoming van het vanzelfsprekende en hoe het zijn zich in taal manifesteert

“De aanzet van niets naar het begin van alles….”

Transformatie zonder iets te hoeven doen, wie wil dat nou niet?!
Waar we als mens anno nu worstelen met een bedrijfsmatige dictatuur van opgelegde persoonlijke ontwikkeling, hoeven we maar om ons heen te kijken om te ontdekken dat niets zo vanzelfsprekend is als groei. Zijn ís groei, zomaar, gratis, vanuit het niets.

Een stuk braakliggende grond is binnen de kortste keren overwoekerd door omhooggeschoten distels en wilde rucola. Bomen doen niets anders dan stilstaan en als vanzelfsprekend groter worden. Waarom heeft de mens het dan zo moeilijk?

Wat nou verander-traject, persoonlijk ontwikkelingsplan, mindfullness, loopbaanontwikkeling, wandelcoach – eerst maar eens veranderen door aandachtig stil te staan bij ons eigen ‘zijn’.

In zijn lezing: Minder doen, meer zijn, laat Ruben van Gogh zien dat simpelweg ‘zijn’ een voortdurende, intrinsieke transformatie inhoudt. Je verandert al zonder iets te hoeven doen, gewoonweg door te zijn.

In een samenhangend betoog, met leentjebuur uit de fotografie, het cabaret, de kunst, meetkunde, getallenleer, natuur, rapmuziek en poëzie, toont Van Gogh aan dat er een wetmatigheid schuilt in vanzelfsprekende groei: sterker nog, dat die groei alleen ervaren en uitgedrukt kan worden middels diezelfde wetmatigheid.

Wat verbindt de Cumulonimbus met Broccoli? Hoe verhoudt de Gulden Snede zich tot het werk van Eminem? Is stilstand een proces? Wat hebben houthakkers met de werkelijkheid te maken? Waarom draaide Robert Pirsig in ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’ door?
Vragen, vragen, vragen.

Een nieuwe visie op ‘zijn’, filosofisch geduid en zelf te ervaren – na deze lezing, uiteraard.

image